De impliciete hulpvraag bij iemand die lijdt is; “Telt het voor jou, dat ik, steeds maar weer, in hetzelfde cirkeltje ronddraai?”. Het gaat dus meer om de aanwezigheid van jou of mij. Wanneer je dit weet dan kun je (intiem) aanwezig zijn zonder iets te willen oplossen. Oplossen van het leedfeit (ziek zijn, geen geld hebben, geen relatie hebben, depressief zijn, etc.) is meestal niet (op korte termijn) mogelijk.

Luisteren is de kunst. Soms lijkt het alsof iemand steeds maar weer hetzelfde verhaal vertelt, maar dat is niet zo. Iedereen leeft voorwaarts en elke keer is het beleefde en vertelde verhaal net iets anders. Dit is goed om te herkennen wanneer ik luister naar iemand. In het luisteren en het vertellen van de ander ontstaat vanzelf de oplossing.

Vragen die iemand verder kunnen helpen zijn rondom “hoe” iemand omgaat met het thema of lijden. Als iemand bijvoorbeeld ziek is, liggen vragen over de ziekte voor de hand, maar vragen over “hoe iemand met de ziekte en de pijn omgaat” geven een diepere band en betekenis is mijn ervaring? Dan is er een heel ander gesprek. Een gesprek waarin ik als luisteraar om moet gaan met onmacht en hulpeloosheid van mijzelf en de ander.

Wanneer ik ontspan in deze emoties, en de ander kan ontspannen in deze emoties ontstaat er een ruimte van licht. Een gedragenheid die verder gaat dan lijden.

En lijden is aan de orde van de dag. Het is een onderdeel van het lichamelijke leven in de wereld. Het mooie is dat lijden een oorzaak kan zijn van ontwaken en groei als er op een bepaalde manier mee om gegaan wordt.