Hoe meer paradoxen, hoe meer waarheid

Non dualiteit is multidimensioneel, laten we daar eens mee beginnen. Nondualiteit verwijst naar eenheidservaring, dat alles gemaakt is van dezelfde subsantie. Vanuit mijn perspectief zijn er meerdere vormen van eenheidservaringen.

Zo kan ik mezelf als een substantie bewustzijn of aanwezigheid ervaren, als een blok eenheid, als een persoon zonder grenzen in verbinding met een geheel, als een zich in de perfectie ontvouwende beweging, als een en al liefde, als iets voorbij elke ervaring, etc.

Doordat ik mezelf als volledig afgescheiden en uniek ervaar, ervaar ik de verbondenheid. Door mezelf te ervaren als ondefinieerbare heldere aanwezigheid, is er een heilige ruimte waarin mijn persoonlijkheid groeit en leeft. Ik ben aanwezig, begrensd, ik heb een plek in de wereld, ik ben bewustzijn en eindeloos in tijd en ruimte. 

Vanuit de persoon is het steeds weer de ruimte en zachtheid zoeken in elke lichamelijke sensatie waardoor de stroom van het leven onbelemmerd door kan dringen. Dit ervaar ik als IK ben ik. Een geheel uit twee schijnbare delen. Een totaal geindividueerd persoon zonder grenzen. Deze persoon is wordt bewogen uit eenheid. Lichaam, denken, voelen, omgeving en ervaring zijn een geheel.

Zelfs de belemmeringen in het lichaam zoals karakterstructuren, weerstanden, en stress zijn onderdeel van het geheel. Het gevoelsidee van een doener is niet meer dan een gevoelsidee. Wanneer de dingen gezien worden zoals ze zijn is alles eenvoudig.

Geef alle concepten op en beweeg mee op de concepten. Een concept, of denken is niet meer dan een energiestroom die wij denken noemen. Een stroom van informatie en onderscheid maken. Dit denken kan de werkelijkheid niet begrijpen, omdat het slechts een onderdeel is.

De waarheid is door het denken alleen in paradoxen te benaderen. En dat is per definitie verwarrend. Dus als ik jou een helder verhaal kan vertellen over hoe alles in elkaar zit, dan zou ik maar eens goed gaan twijfelen aan mijn verhaal.

 

Stel hier je vraag