Dat is de grootste les die ik haal uit stress. Of ik dit nu meemaak in het dagelijkse leven met gezin en werk of tijdens intense ceremonies zoals; zweethutten, plantmedicijnen, actieve meditaties, vision quests, ongemakkelijke reizen, etc.
Er is altijd een manier om met mezelf in contact te blijven en daarmee met anderen en de omgeving. Minder doen, meer ervaren en overgave aan “wat is”.
In de intensiteit van een of andere pijn ontstaan er gedachtes in mij van opgeven en/of vluchten. Die gedachtes zijn van voorbij gaande aard wanneer ik me vestig in de aanwezigheid van de pijn/het ongemak. De pijn en bijkomende angst transformeren vrijwel altijd naar pure helderheid of meer kracht/energie.
En zo niet dan is het zijn met de pijn. Stap voor stap, dag voor dag, minuut voor minuut. Het lichaam heeft veel meer potentie dan ik kan bedenken.
Flauwvallen en de fysieke dood zijn zo’n beetje de laatste mogelijkheden van “no collapse”.
Dit brengt mij steeds tot het besef; een laag dieper dan opgeven is rustig doorgaan.