Depressie is tijdelijk niet weten wat je wil en waar je behoefte aan hebt

In het waarnemen van je identiteit kom je vroeg of laat terecht in de leegte van identiteitsloosheid. Dit voelt aan als een deficiënte leegheid. Het voelt onprettig, als een te kort, zinloos, richtingloos, niet weten wie je bent, wat te doen, depressief, gevoelloos met een zekere hardheid. Deze leegte is langdurig en pijnlijk. Een droge uitzichtloze woestijn. Er ontstaan innerlijke reacties van weerstand zoals schaamte, teleurstelling, anderen beschuldigen en woede om deze zeurende en langdurige pijn niet te voelen.

Moet je nagaan, na jaren serieus zoeken kom je terecht in deze toestand. Is dit het? Ik doe iets verkeerd.

Het moeilijke van deze toestand is dat er niets te doen is. Elke inspanning is een vlucht en alle ambitie en idealen van de persoonlijkheid zijn verdwenen in de betekenisloosheid van de leegte. Er is geen kern meer. Deze leegte is de afwezigheid van een persoonlijke identiteit die je hele leven is opgebouwd door het meten van jezelf in vergelijking met anderen en (overmatig) rekening te houden met de omgeving. Het bouwwerk van de persoonlijke identiteit bestaat uit leegte en deze is nu volledig in zicht en voelbaar.

Het goede nieuws is dat deze leegte een onderdeel is van je ontvouwing naar essentie, realisme en lichtheid.

Door stapje voor stapje deze pijnlijke gevoelens te ervaren en de innerlijke reacties te doorzien ontstaat er steeds meer ruimte en verdwijnt de lading. De ondraaglijke leegte wordt een transparante oneindig uitdijende ruimte. De sensatie van ‘aanwezigheid’ breekt door en het resultaat is een heldere gewoonheid zonder weerstanden. Dit zou je de essentiële identiteit kunnen noemen of ‘ik ben’. Niets bijzonders of extatisch. Geen lichtflitsen of explosies van kundelinie. Een eenvoudige heldere aanwezigheid zonder richting, betekenis of verlangen.

Dit is de deur naar zelfrealisatie.

Stel hier je vraag