ferryanneliesEr is een directe realisatie van ‘wat je bent’. Dit wil in de meeste gevallen nog niet zeggen dat je relaties op orde zijn. Sterker nog, zelfrealisatie kan een ontsnapping zijn uit de wereld en de intimiteit van een relatie.

Mijn ervaring is dat wanneer de aandacht in de versmelting met het goddelijke verkeerd er geen (relatie)probleem is. Er is echter altijd weer een moment dat er een identificatie met het lichaam en daarmee het persoonlijke ontstaat. In deze verbinding is er direct een wereld met (intieme) relaties.

Neem het huwelijk. In het begin van een huwelijk is er de ‘romantische fase’. De projectie van je ouders op je partner worden als een fysieke aantrekkingskracht ervaren. Vroeg of laat gaat dit over in een ‘power struggle’ met de intensiteit van een overlevingsgevecht. Dezelfde patronen verdiepen zich en gaan zich nu tegen de ander keren. Dit is een complex emotioneel gevecht waar de meeste huwelijken sneuvelen. Door te blijven en helder te observeren wat er gebeurt ontstaat er een kans op een enorme groei. Het huwelijk is dan een instrument om oude patronen te doorzien en tot zelfrealisatie te komen. Van conflict naar verbinding. Van slachtoffer naar liefdevolle autonome aanwezigheid. Dit is pas echt een diepgaande cursus, satsang of workshop.

Kun je met de verscheurdheid van jezelf en je geliefde zijn zonder een uitweg te zien? Hoe ga je kijken naar je relatie in een diepe diepe crisis?

De meeste mensen scheiden tegenwoordig en zien daar een groei naar autonomie in. Mijn ervaring is dat ik keer op keer dezelfde patronen herhaalde en mijn relaties om min of meer dezelfde redenen uit gingen. Daar was niets autonoom aan. Er zat ook geen echte vooruitgang in. Nu ik kan zien dat deze patronen voortkomen uit een onbewuste overlevingsdrift van een klein kind begin ik pas echt te begrijpen en de ervaren wat de potentie van een huwelijk is. Ik voel me een eeuwige beginner.

Het geheel van deze dynamiek wordt goed uitgelegd in dit boek van Harville Hendriks….

Stel hier je vraag