Mensen lijken bereid te zijn om voor hun standpunten en concepten te sterven. Die energie zit er in discussies. Wanneer mensen het aspect van leegte meer zouden kennen en belichamen zou dit fenomeen verzachten. Een manier is geen ja of nee te zeggen tegen wat dan ook.

Hoe zou het zijn om geen ja en geen nee te zeggen tegen welk idee of welke ervaring dan ook?

Ik kan dit idee overal op toepassen, maar gezien ik in de non duale en zingevingszaken zit betrek ik het nu even daarop. Dingen die altijd terugkomen tijdens mijn werk zijn bijvoorbeeld; is er een eigen keuze, wat is de zin van dit leven of is er een afgescheiden bestaan? 

Wanneer ik deze vragen en de antwoorden daarop ervaar is er geen ja en geen nee. Ik ben in en met alle concepten tegelijk. Er is een totale flexibiliteit. Ik heb een vrije keuze, alles overkomt mij, ik ben afgescheiden en ik ben verbonden. Er is betekenis in mijn leven en er is zinloosheid.

Zodra ik een standpunt inneem voelt het alsof ik (mijn) hoogste waarheid te kort doe. Het standpunt volledig geloven is een ontkenning van de leegte wat vooraf aan alles gaat. Ik kan wel mijn standpunten uitwerken in het dagelijkse leven. Ik zie het allemaal als een expiriment.

Wanneer ik mijzelf verzeker voor iets, betaal ik voor een gebeurtenis die hoogstwaarschijnlijk niet gaat gebeuren. Daar verdient een verzekering op. Door een glas te verplaatsen waar een kwispelende hond bij staat voorkom ik iets wat nog niet gebeurt is. Door denken en taal kunnen wij dingen voor waar aannemen die er niet zijn.

In onze cultuur waar het hebben van een standpunt en het verdedigen er van als een deugd wordt gezien kom ik dan ook dikwijls in de problemen. Ik heb meestal geen mening en ben daardoor ongrijpbaar, moeilijk contact mee te maken en vaag. Dat kan weer gezien worden als slap en niet in een hokje te plaatsen. Ik kan je vertellen, het is nog erger; ik ken mezelf niet als persoon. Wel als leegte. Ik zie de persoon als het volgen van de hoogste intensiteit in het moment en dat komt zoals het komt. Het is misschien meer lichamelijk dan conceptueel. Toch is het ook beiden.

Het omarmen en ervaren van leegte heeft volgens mij een directe relatie met de aanvaarding van de fysieke dood. De aanvaarding van de fysieke dood is een aanvaarding van de Absolute leegte. En andersom. Ik heb dan ook niets met een of ander leven na de dood. En ik sta er open voor.

De vraag; waarom zijn wij hier op aarde? beantwoord ik meestal met; wat vindt jij belangrijk in het leven? En misschien is er een reden en een plan, ik heb in dat geval niet de mogelijkheid om het antwoord te ervaren.

Wijsheid begint misschien met de aanvaarding van de fysieke dood en de leegte in elk moment

Ontwaking (ik ben de absolute leegte) en groei (ik ben lichaam, denken en voelen in de wereld) zijn er tegelijkertijd. Lijden en lijdenloosheid zijn er tegelijkertijd. Verlangen en verlangenloosheid zijn er tegelijkertijd. Tijd en tijdloosheid zijn er nu, etc.

Ga voorbij het denken zonder het denken te stoppen

Stel hier je vraag