Wanneer je het patroon van lijden onderzoekt, ervaart en volledig toelaat ontstaat er een ander lichamelijk perspectief. Het lichaam gaat uit zichzelf het tegendeel ervaren en gaat genieten.

In mijn ervaring loopt dit op tot een ‘verlammende’ extase met gevoelens van overgave waarin al het weten stopt. In extase is er geen behoefte meer. De extase komt en gaat, er lijkt geen logische connectie. Het overvalt me op de vreemdste momenten, uit het niets, om niets….

Dat is de andere kant van het lijden.

Stel hier je vraag